NIEUWS  -  NIEUWS  -  NIEUWS  -  NIEUWS

na een lange vermoeide reis kwamen we aan in Tokyo, dan denk je yes we zijn er. Maar je moet dan wel nog even met de trein naar het centrum, ruim 1,5 uur rijden. Daar ontmoeten we Eddie en Juul die waren er al. Aangekomen in ons eigen hotel was het even opfrissen en eten.

Tokyo is een erg dure stad behalve als je in de echte kleine restaurantjes gaat daar kun je voor 15 euro lekker eten. Het is alleen altijd en verrassing wat jee eet.
De twee dagen daarna zijn we alleen maar in de sporthal geweest daar werd de Grand Slam gehouden van Tokyo. Geweldig judo gezien waar ik erg van houd rechtop en technisch judo. De Jappaners hebben een geheel eigen stijl. Als ze achter komen te staan dan nemen ze alle tijd om maar een goede worp te maken. hier zouden we in paniek raken en gas geven hun niet rustig het moment komt wel denken ze en het is vaak ook zo.

De tribune zat ook goed gevuld de zondag waren er bijna geen kaartjes meer te krijgen.

Natuurlijk zijn we ook naar het Kodokan geweest daar waar judo ontsaan is. samen op de foto met Jigiro Kano.

Binnen zijn ze aan het trainen. Even kijken welke Dojo  want de sportschool is maar 8 hoog. De internationale stage is op de 7ste etage.

Bijna alle landen zijn er om te trainen, in het Kodokan zijn alleen de heren aan het trainen de dames zitten in het Olympisch dorp. daar worden alle sporters voorbereid voor de spelen van 2012. Niet normaal als je dat dorp ziet gigantisch groot. Alleen de judozaal is al 1200m2 groot.

Hier waren meer deelnemers dan bij de heren er stonden ruim 300 dames op de mat.

Na de training kwam Dhr Takahashi ons ophalen voor een diner bij de tempel van Tokyo.

daarna naar het oudste resturant van Tokyo waar ze echt geen bestek gebruiken want dat is taboe. We hadden heerlijk gegeten wat het was weet ik niet wil ik ook niet weten want anders zou ik het misschien niet meer lekker vinden.

Na het eten reden we naar Ota een 80 km ten noorden van Tokyo daar waar Takahashi en zijn vrouw wonen. We kregen een hotel aangeboden en in de ochtend kwam Takahashi samen met ons ontbijten. We mochten niets betalen want we waren gasten. Hij bracht ons naar zijn Universiteit waar hij les gaf. Daar zouden we door de judo coach en de secretaresse de gehele dag begeleid worden. de Judocoach is oud Wereld kampioen Takazawa -90kg onder de 20 jaar in 2002. Hun hebben ons de buurt laten zien. Hier in Ota is namelijk de eerste Samurai geboren en later een heel dorp gezicht zo is het uitgegroeid tot dat in geheel Japan de Samorais de belangrijkste personen waren. Tot dat ze zelf ruzie met elkaar kregen en elkaar uit roeide. Maar ter na gedachtenis is het eerste huis en de omgeving nog in takt gehouden met een museum erbij.

Daarna gingen we naar een tempel waar de bevolking na toe gaat om kinderen te krijgen en als ze geboren zijn dan gaan ze daar na toe om het kind te zegenen. Uit respect hebben we na de kinderen geen foto's gemaakt maar wel van de tempel.

In het midden Takezawa bij de tempel die rechts van ons staat. Hier mochet we ook nog een wens invullen en deze werd in de tempel achter gelaten en zelf moet je een kopij op je hart dragen. Na de bezichtigen zijn we weer gaan lunchen en brachten de secretaresse weer terug na de school. samen met Takezawa gingen we naar een echt Japans badhuis geweldig. warm bron water van 42 graden kwam dit uit de grond. heerlik lekker even ontspannen. Na 2 uurtjes gingen we weer terug naar de school daar begonnen de lessen. De eerste lessen waren beginnelingen. Deze kregen een warming up en dan twee techniekjes gevolgd met Ne Randori Ne Waza. Daan een staande techniek gevolgd met Randori Tachi Waza. Even pauze van 5 min dan Kata ongeveer 20 min. Na de training kwamen de lokale judoka's eerst even de Dojo poetsen 4 vegers en daarna 4 met doekjes ontsmetten. Ga ik hier denk ik ook maar eens invoeren scheeld me weer wat werk hahaha. de lokale judoka's waren wel goed een paar zelfs erg goed maar de trainer zei dat ze nog maar net onder het gemiddelde wedstrijd judoka zitten. Ik weet zeker dat we daar nog een pak slaag krijgen van hun.

Na de training Kwam Takahashi ons weer ophalen om terug te brengen naar Tokyo. Onder weg nog even wat eten bij een shushi bar. wat een belevenis een lopendeband met allemaal schoteltjes erop, deze haal je eraf een eet je op. Je rekent af door dat ze de bordjes tellen. Ik vroeg aan Takahashi laat me alstublieft dit eten betalen maar ook dat mocht niet we waren gasten. Hij zei ik hoop als ik een keer in Nederland ben of ik hem dan ook mee nam om iets van het land te laten zien. Natuurlijk doen we dat hij komt in april ergens naar Nederland.

Na het eten nog een uur in de auto waar we veel hebben gepraat. In dit gesprek zijn we uitgenodigd om met judoka's een keer langs te komen naar Japan. Dat klinkt natuurlijk geweldig in de oren. We zullen wel goed moeten uitkijken wie er mee kan want het judo niveau ligt erg hoog daar. het heeft geen zin om met judoka's er heen te gaan die terug komen en stoppen met judo.

Een geweldige ervaring dank u wel Sensei Takahashi.
De laatste dag zijn we met zijn vijven even in de stad gegaan, Eddie, Juul, Andre Kim en Ik zij de gek. Veel moderne gebouwen en veel winkels.

Voor dat we gingen eten gingen we nog even in de achtbaan die door de gebouwen heen gaat kei mooi lijkt me dat om erin te gaan. Zo was het ook zelf Andre had de moet opgepakt en ging mee. 75jaar en zo gek als een deur. hij zat langs me ik keek af en toe wel kijken of hij nog ademt. Gelukkig zijn we heel aan gekomen. Deze ging echt eerst heel hoog en dan bijna recht naar beneden een raar gevoel leek wel of er geen einde aan kwam. Echt kei vet man. Alles daarom heen was heel mooi aangekleed voor kerst.

Links de lampjes van de achtbaan die ongever een meter of 90 hoog was.

De volgende dag weer naar huis wel een lekker gevoel om weer naar huis te gaan, maar wel met een gedachte dat ik terug ga. we hebben al gezegd dat we volgend jaar weer terug gaan. De reis duurde langer dan we verwacht hadden terug in Nederland ligt er sneeuw. de treinen hadden vertraging en we hebben er ruin 4 uur over gedaan om in Helmond te komen. Maar we zijn heel thuis gekomen. Groetjes Rudi